Zeeland of Nieuw-Zeeland?

Als ik deze column schrijf is het eind augustus. De vakantieperiode loopt weliswaar naar haar einde, maar is niet eens helemaal voorbij. En toch,… toch hebben u en ik het alweer razend druk en moest ik deze week voor het maken van een aantal afspraken alweer uitwijken naar de maanden oktober en november, want eerder lukte het mijn gesprekspartner niet. “Ja sorry, maar we zijn zo druk”, hoorde ik hem zeggen.  

Het lijkt er steeds meer op dat ‘druk zijn’ en het ‘druk hebben’ de nieuwe parameters van ons werk zijn. Of moet ik zeggen: statussymbolen, want we vinden het maar wat fijn, dat ‘druk zijn’. Waarom? Omdat we geloven in het credo: als je druk bent, ben je gewild en ben je succesvol. En heb je een lege agenda, dan doe je er niet of nauwelijks toe. 

Dat deze gedachte volstrekt absurd is, hoef ik u hopelijk niet uit te leggen. Want dat zou immers betekenen dat als iemand zegt vandaag nog tijd voor ons te hebben, we hem niet of nauwelijks serieus kunnen nemen, terwijl zijn voorstel in feite de ultieme vorm van klantvriendelijkheid is.

Verknipt

Hoe komt het dat we zo ‘verknipt’ reageren? Veel heeft te maken met onze behoefte om een soort van ‘ideaal plaatje’ van onszelf te creëren naar de buitenwereld. We willen uitstralen dat we slim, sociaal, ambitieus en vooral: energierijk zijn. En omdat een hulpmiddel als LinkedIn zich bij uitstek leent om ons gewenste imago te doen versterken, plaatsen we elke maand tientallen posts op dit fora. En zien we vooral plaatjes of filmpjes van actieve professionals die onophoudelijk nieuwe uitdagingen aangaan; in werktijd, maar ook daarbuiten. Zelfs op vakantie - toch de periode in het jaar dat je even de boel, de boel mag laten - zijn we ons bewust van ons imago en moeten we dus laten zien dat we ook dan druk zijn met het alsmaar opzoeken van nieuwe grenzen.  

Saaie keuze

Ik ben deze zomer drie weken op vakantie geweest. Naar Zeeland. “Nieuw-Zeeland?”, vroeg een relatie gisteren hoopvol. Nee, Zeeland, onze kustprovincie in Zuid-Nederland. Ik merkte hoe teleurgesteld hij was na deze opmerking en vond een verontschuldiging van mijn kant voor deze saaie keuze, wel op zijn plaats. Maar juist voordat ik mij ging verdedigen met allerlei belachelijke excuses, besloot ik hem de waarheid te vertellen en dus te melden dat ik drie weken lang ‘tijd’ had gehad, zeeën van tijd. En dat ik mij ook verveeld had, omdat ik niet meer gewend was die tijd in te vullen. Maar dat ik nu wel uitgerust was en zin had om weer aan de slag te gaan. In die zin heeft ‘Zeeland’ mij de ogen geopend. Ik hoef en wil geen tjokvolle agenda meer. En al helemaal niet, omdat ik anderen de indruk wil geven er toe te doen. 

En u? wat gaat u doen? Wordt het Zeeland of Nieuw-Zeeland?