Geen aansluiting

Het zou je maar gebeuren. Heb je eindelijk de bouwvergunning rond, krijg je te horen dat je geen aansluiting op het net kunt krijgen. En dan is het nog maar de vraag over welk net ik het heb. Het elektriciteitsnet? Het waternet? Of gewoon het internet? Blijkbaar missen we meer en meer de aansluiting met wat er nu en in de toekomst speelt, op het gebied van druk op de aansluitingen.

Ons leven draait sowieso om aansluitingen. Ook als we op reis gaan kan het een geladen woord zijn. Kan ik de aansluiting op station Utrecht Centraal nog halen? Of kan ik de aansluitende vlucht op Istanbul nog pakken, of mis ik die aansluiting en moet ik een hele tijd wachten? 

Ik heb het een keer Spaans benauwd gehad toen ik de veerboot naar Oslo wilde halen. Door enorme files en vertragingen rondom Hamburg werd het steeds duidelijker dat ik absoluut te laat in de haven van Kiel zou aankomen. En dat gebeurde ook. Maar ik had gelukkig nog wel een andere aansluiting. Die van m’n telefoon. Ik kon bellen met de rederij om te zeggen dat ik onverhoopt te laat bij de haventerminal zou aankomen. Maar wat een geluk, na doorgeven van m’n kenteken werd me verteld, dat ze me nog konden doorlaten als ik uiterlijk een kwartier voor de afvaart ter plaatse zou zijn. En dat lukte. Op het nippertje! Aansluitingen. Ze kunnen zelfs je vakantie maken of breken!

Maar ook je dagelijks leven kan danig in de war worden geschopt als het mis gaat met aansluitingen. En zeker ook die van elektriciteit en water. En precies daar wordt het nu en in de toekomst allemaal veel spannender. De energietransitie is in volle gang en zal verder (moeten) versnellen. En dat gaat specifiek om elektrificatie. Het zal er om spannen of er nog genoeg spanning op ’s lands leidingen staat met alles wat er op ons af komt. En toch is de elektrificatie noodzakelijk. Daar schreef ik de vorige keer al over.

Precies hetzelfde gebeurt er ook met water. We leven in een waterrijk land dat altijd gestreden heeft tegen te veel water. Het maakte ons wereldberoemd. Maar ook hier gaat het er meer en meer om spannen. Het waterverbruik is te hoog, en de beschikbaarheid van al dat water wordt een steeds grotere uitdaging. Deels door klimaatverandering met steeds drogere lente’s en zomers. Deels ook omdat ons oppervlakte- en grondwater dermate vervuild is met, vaak moeilijk te verwijderen, stoffen als medicijnresten en PFAS-verbindingen. Ook hier is het dus alle hens aan dek.

Zowel op het gebied van elektriciteit als met betrekking tot water moeten we zelfstandiger worden. Ons meer zelf kunnen bedruipen. Zelf, als gemeenschap of als bedrijven cluster, stroom opwekken en opslaan. En zelf, als buurt of als bedrijventerrein, (regen)water bufferen en delen. Als we hier meer op inzetten vinden we meer aansluiting met elkaar (met de buurt of met andere bedrijven) en lopen we minder risico dat we geen of onvoldoende aansluiting hebben op het water- en elektriciteitsnet!