Made in China
De 30e klimaattop werd dit jaar gehouden in Belém, een provinciehoofdstad in de Brazilië, in feite midden in de Amazone. Of dat wat daar nog van over is, want ieder jaar gaan er enorme stukken van dit unieke natuurgebied in rook op. Letterlijk. Notabene, voor deze top werd zelfs nog een nieuwe weg aangelegd door het regenwoud. En wat hebben al die klimaatconferenties nou eigenlijk opgeleverd?
Toch moeten we er ook weer niet te licht over denken. Dankszij deze bijeenkomsten worden er wel degelijk afspraken gemaakt om klimaatverandering tegen te gaan. Tegelijkertijd wordt er tijdens zo een top bikkelhard gelobbyd door vertegenwoordigers van onder meer fossiele energie, industrie, transport en landbouw. Of het beleid toch alsjeblieft niet al te streng wordt. En ook in dit kamp worden successen behaald.
In feite gebeurt dit natuurlijk ook in het klein. Bijvoorbeeld in Den Haag. Ook daar worden wetten en afspraken gemaakt om de uitstoot te beperken, al was dat onder het demissionaire en aftredende kabinet allemaal wel op een lager pitje gezet. En ging het lobbyen, bijvoorbeeld vanuit de landbouw, vrolijk verder. Ook binnen de Europese Unie worden klimaatmaatregelen soms on hold gezet of teruggedraaid, onder druk van de al eerdergenoemde lobbypraktijken.
Wat is nu de stand van zaken? Het oorspronkelijk doel van maximaal 1,5 graad opwarming kunnen we vergeten. We stevenen eerder af op 3 graden in de loop van deze eeuw. En dat terwijl we met die 1,5 graad die we inmiddels min of meer hebben bereikt, al extreme weerrampen zagen zoals Valencia (2024) en Los Angeles (2025). Een recente studie rekent voor, dat we in 2050 wereldwijd ruim 30 % van het bruto nationaal product (mondiaal) kwijt zijn aan klimaatschade. Niet te bevatten. Dat is 6x de verhoogde NAVO-norm van 5 %. Dus terwijl de klimaatcrisis in hogere versnelling gaat en ons steeds meer gaat kosten, lijkt de wil vanuit (inter)nationale politiek om daadkrachtiger op te treden eerder af te nemen dan meer te worden. De Amerikaanse regering onttrekt zich zelfs geheel aan klimaatpolitiek.
China kijkt op afstand toe en vergroot zijn afstand tot de rest van de wereld qua innovatie en energietechniek in sneltreinvaart. Het land telt inmiddels bijvoorbeeld 130 fabrikanten van elektrische auto’s, het maakt 90% van ’s werelds batterijen, en produceert, exporteert en plaatst veruit de meeste zonnepanelen. Hun batterijen van ‘morgen en overmorgen’ zijn qua prijs, efficiency en levensduur onverslaanbaar en onvoorstelbaar. Tegelijkertijd raakt de Europese auto-industrie steeds verder achterop. Eens toonaangevend en de trots van ons continent, nu beland in de achterhoede als het gaat om de auto’s die we weldra allemaal willen rijden.
Wat zou het mooi zijn, als onze toekomstige regering nou eens wel echt lef gaat tonen. En met ambitieuze maatregelen op gebied van onderwijs, wetenschap & techniek ten behoeve van een beter klimaat ons land richting de voorhoede stuurt. Een koppositie is inmiddels te hoog gegrepen, maar een plek in de top 5 zou toch een mooi streven kunnen zijn. En dus niet in de eerste plaats voor een duurzame goed draaiende economie (dat is hele mooie bijvangst) maar wel voor een gezondere en veiligere wereld. Daar wordt eenieder echt beter van.
