Een mooi systeem, maar het werkt niet!

Allemaal bullshit! “Als in een gebouw de ramen niet open kunnen omdat anders de klimaatregeling niet functioneert, terwijl de mensen die er werken de ramen open willen kunnen doen, dan heb je het als techneut fout gedaan” was de stelling van de bedrijfspsychologe van Royal Haskoning een paar jaar geleden in de Nationale Conferentie Gebouw Automatisering.
Bullshit, installateurs die een klacht over het klimaat proberen aan te pakken door het probleem te verschuiven van het directiekantoor naar de werkplek van de uitzendkracht, naar iemand die minder invloed heeft in de organisatie, die niet de power heeft om zijn probleem op de agenda te krijgen. Het is goed toeven in de ruimte van de managementteamvergadering, maar waarom de productiviteit op de werkvloer zo laag blijft, die vraag krijgt dat team maar niet beantwoord.

Soms lijkt het er op dat we ons meer bekwamen in het wegmasseren van klachten dan in het oplossen van de oorzaken!

Ik had een vervolgcolumn beloofd over commissioning.

Een praktijkverhaal over een basisschool. Nieuwe klimaatinstallatie, prachtig systeem geselecteerd. De leverancier mocht het niet zelf installeren, te duur. Er was wel een installateur te vinden met een veel lager uurtarief. Na tien jaar (!) ellende toch de leverancier er maar weer eens bij geroepen. Plafond open. Blijkt een cruciale pomp gewoon niet te zijn aangesloten!

Flik zoiets eens bij een chemische fabriek. De plant vliegt de lucht in, omwonenden worden vergiftigd, het milieu naar de gallemiezen.

Commissioning, heet de oplossing voor dit soort ongein, niet meer dan normaal in de industrie.
Maar het woord is niet genoeg.
Commissioning, blijkt vaak ten onrechte te worden vertaald met ‘in bedrijf stellen’. Als je andersom zoekt op de Engelse vertaling van ‘in bedrijf stellen’ wordt het duidelijk: ‘Start-Up’ of ‘Put in Service’.
Wikipedia: “commissioning is the process of assuring that all systems and components of a building are designed, installed, tested, operated, and maintained according to the operational requirements of the owner or final client.”

Van oudsher is het een slechte gewoonte van de bouw- en installatiewereld. Begrippen en methodieken die noodzakelijk zijn om kwaliteit te borgen worden zo uitgehold dat er niets van overblijft. Waarom? De verleiding om snel geld te verdienen door dingen waar duurdere mensen met meer kennis voor nodig zijn maar niet te doen, als overdreven te bestempelen.

Gelukkig is er een kentering gaande. De komst van the Internet of Things helpt. Zodra gebruikers ervaren dat het wel goed kan, accepteert men minder dat het ergens nog steeds hommeles is. “Dan huur ik toch een ruimte in dat andere gebouw?”

Aldus komt het proces op gang dat gebouweigenaren op hun ‘seack’ gaan letten. Blijft over de vraag wie dan die commissioning gaat doen. De installateur, de system integrator zelf? Het is de boekhouder die zijn eigen boekhouding controleert. Het is de kat op het spek binden. De kascontrolecommissie? Al ietsje beter, maar menige vereniging is er aan ten onder gegaan. Een professionele organisatie schakelt een onafhankelijke accountant in. Dat is nou precies de rol van de commissioner. Checken of alles wordt gedaan volgens de regels die zijn afgesproken, zeker stellen dat alles is gedocumenteerd en achteraf precies is vast te stellen wat er misging en wie daar voor verantwoordelijk is.

Wat een kosten kunnen hiermee worden voorkomen! En wat een ellende blijft de opdrachtgever bespaart die eerder in de kou stond toen zijn verschillende leveranciers naar elkaar stonden te wijzen. Eindelijk wordt de opdrachtgever minder afhankelijk van die ene leverancier die zo makkelijk zijn geld verdient dat hij te lui wordt om nieuwe technologie te adapteren. Zou de vastgoed waardeketen eindelijk echt professioneel worden?
Wie weet krijgt deze sector zelfs een keer innovatiekracht…