De loodgieters in de koudste hoofdstad ter wereld zijn de helden van Mongolië
Er is een plek op aarde waar loodgieters als ware helden worden vereerd. In de koudste hoofdstad ter wereld, Ulaanbaatar in Mongolië, redden installateurs en monteurs elke winter talloze mensenlevens. “De temperaturen kunnen hier zakken tot onder de -40 graden. Als de verouderde stadsverwarming bevriest of barst, dan moet ik razendsnel ter plaatse zijn. Anders kunnen mensen doodvriezen.”
Nergens in de wereld is het beroep van loodgieter zo enerverend als in Ulaanbaatar. Daar weet installateur Batbayar (53) alles van. Hoewel de zomers in de hoofdstad van Mongolië warm zijn, werkt Batbayar zich het hele jaar door een slag in de rondte. “In de zomers inspecteren wij loodgieters alle buizen van de stadsverwarming en alle waterleidingen,” legt hij uit. “Elk gaatje en elke zwakke plek moeten we vóór oktober hebben gerepareerd. Daarna valt de winter in en wordt het maandenlang striemend koud. Er zijn winters waarin het kwik wekenlang tot diep onder de -40 zakt.”
Werken in die extreme kou is een regelrechte uitdaging voor loodgieters als Batbayar. “Het kan hier zo verschrikkelijk koud zijn dat we tijdens het werk altijd dikke handschoenen moeten dragen. Want als je met je blote hand een sleutel of een stalen leiding aanraakt, vriest je huid er meteen aan vast. Of het niet lastig werken is met die dikke, stugge handschoenen? Ach, alles went,” zegt hij met een glimlach.
Om te illustreren hoe koud het ’s winters kan zijn in de hoofdstad van Mongolië wijst Batbayar naar zijn bedrijfsauto. “In deze Siberische kou bevriezen al snel cruciale onderdelen en de vloeistoffen van je auto. De motorolie wordt extreem dik en stroperig. Brandstofleidingen raken verstopt vanwege het bevroren condenswater. En de benzine wordt vlokkerig. Daarom moet ik ’s nachts regelmatig mijn bed uit om de auto even te starten en stationair te laten lopen. Als ik dat niet op tijd doe, dan krijg ik mijn wagentje niet meer aan de praat.”
En dat kan grote gevolgen hebben. Batbayar moet namelijk ’s winters regelmatig in actie komen om ergens in de hoofdstad mensen in nood te helpen. “Ik moet elke dag wel een paar keer uitrukken, omdat de verouderde stadsverwarming is gesprongen of bevroren. Maar ik word ook heel vaak gebeld voor bevroren of kapotgescheurde waterleidingen. Wij loodgieters zijn er om te voorkomen dat hele gebouwen zonder warmte of stromend water komen te zitten. We moeten snel handelen, want de situaties kunnen bij deze extreme kou al snel levensgevaarlijk worden. Als bijvoorbeeld in een ziekenhuis de verwarming er plotseling mee ophoudt, zitten patiënten in de striemende kou die meteen op hun ademhaling en hun hele lijf slaat. De dankbaarheid van mensen in nood is dan ook enorm als we het euvel snel hebben verholpen. Mensen kunnen ons dan wel zoenen van geluk. We krijgen als dank meestal een kop tsai: traditionele Mongoolse melkthee met zout. De mensen zeggen vaak: jullie loodgieters redden mensenlevens. Jullie zijn echte helden.”
Rijk wordt Batbayar niet van zijn werk. Een loodgieter in de Mongoolse hoofdstad verdient rond de 450 euro per maand. “Veel mensen in Ulaanbaatar leven in armoede,” vertelt de 53-jarige loodgieter. “Zij hebben niet veel geld te besteden. Vaak betalen mijn klanten in natura. Dan doen ze bijvoorbeeld als tegenprestatie een klusje in mijn huis. Een hoog salaris hebben we niet, maar de enorme waardering van de mensen is mij het meeste waard.”