Ruim 3 ton binnengehaald voor CliniClowns

Geplaatst op 04 november 2019 door Redactie

De Alpentocht, al weer de 8e editie, zit er weer op. En wederom mag gesproken worden van een groot succes. 476 mensen bedwongen de Galibier, 389 fietsers, 20 hardlopers en 67 wandelaars. Zij leverden een geweldige inspanning voor het goede doel. Het dorp Valloire werd een aantal dagen ‘in bezit genomen’ door alle sportievelingen, hulptroepen en uiteraard medewerkers en vrijwilligers van de CliniClowns. De installatiebranche heeft zich opnieuw van haar beste kant laten zien en gelet op het enthousiasme van de deelnemers kan het bijna niet anders of ook de editie van 2020 naar de Val Thorens wordt een doorslaand succes.
Het is fantastisch om te zien hoe mensen elkaar stimuleren en motiveren om in actie te komen. Het enthousiasme druipt er vanaf, zowel in de dagen voorafgaande aan de beklimming maar ook tijdens en na het succesvol volbrengen van de enorme inspanning. Als medewerker van Installatie Totaal was het voor mij de derde keer dat ik aan dit bijzondere evenement deelnam. Hieronder een korte persoonlijke impressie.

‘En toen kwamen de tranen ….’

De Mont Ventoux had ik twee keer beklommen en als je dus gevraagd wordt om nog eens een berg op te wandelen voor het goede doel, dan denk je in eerste instantie … ach, dat moet toch nog een keer kunnen. Maar dan wel trainen, al was het maar om blessures te voorkomen. In februari de wandelschoenen weer aangetrokken en vrijwel iedere zondag een uurtje of twee, later drie gewandeld. Geen bergen of heuvels, maar toch. Naarmate de datum dichterbij komt, krijg ik steeds vaker de vraag of ik genoeg heb getraind. Tja, ik denk van wel, maar of dat echt zo is.

Op donderdag vertrekken Robert van de Peppel, Benny te Hoeve en ik naar Zuid-Frankrijk. Gelukkig een dagje extra ten opzichte van de vorige keren en dat is wel zo prettig. Na aankomst ’s-avonds een pizza eten, in het appartement, nog een beetje babbelen en dan onder de wol. De vrijdag gaan we met de auto de berg op. Al na een paar kilometer krijg ik toch een wat vreemd gevoel. Het is soms wel heel erg steil en als we de laatste kilometers oprijden, vraag ik me toch even af, of het wel goed komt. Boven is het knap koud, maar ja we staan ook op ruim 2600 meter hoogte. De vrijdagavond genieten we van de pasta. Op tijd naar bed.

De volgende ochtend rond 09.00 een prima ontbijt (gebakken eieren van Benny), dan het Alpentochttenue aan en dan naar de tent waar we door Conny Anders weggeschoten worden. De eerste kilometers loop ik af en toe met een medewandelaar op, maar ieder loopt zijn eigen tempo waardoor ik veel alleen loop. Nou ja, dat is ook betrekkelijk gelet op de vele fietsers, wandelaars en hardlopers. Onderweg wordt ik gepasseerd door onder meer Bianca Luigjes (Systemair) die voor de eerste keer meegaat en ook wandelt. Even later komt Dennis van de Pol (Oventrop), die fietst. Ook voor hem de eerste keer. Hij moedigt mij aan en dat gebeurt ook omgekeerd. Robert en Benny komen af en toe voorbij rijden, voor de morele steun. En daar ben ik blij mee. Zo rond kilometer 7 begin ik mijn benen te voelen. Een beetje snel, denk ik. Afijn, even later krijg ik van Robert een banaan aangereikt maar daar heb ik op dat moment geen zin in. Ik drink water en pak af en toe een broodje. Aanmoedigingen komen er genoeg van medesportievelingen. Ik begin langzamer te lopen en denk terug aan de Mont Ventoux waar ik de laatste kilometers met hele kleine pasjes voltooide. Mijn benen gaan nu echt pijn doen, vooral in de kuiten en dijen. Ik kijk vooruit en zie in de verte de laatste zeer steile kilometers. Ik moet er 17 en heb er nu nog drie te gaan.

Twee kilometer voor de top stapt Benny uit de auto en hij loopt een kilometer mee. “Ik zag dat je er bijna doorzat”, vertelt hij later. En zo was het ook. Ik ben hem dankbaar. De laatste kilometer loop ik weer alleen. En dan eindelijk boven. Ik heb moeite om te blijven staan, krijg van Conny Anders een medaille, ga nog even bij het bord staan en wil dan snel in de auto. Ik heb het koud. Als we wegrijden, vloeien er plotseling tranen. Waarom? Ik weet het niet, maar na troostende woorden en handen ben ik er weer. Dan dringt het tot mij door: dit is echt wat bijzonders. Je levert een bijzondere prestatie maar je doet het wel met een team hele fijne mensen. Op naar Val Thorens.

Reageren

Vul uw gegevens in en uw naam en reactie zullen worden getoond.
Dero-Uitgevers gaan zorgvuldig om met uw persoonsgegevens.
Bekijk het privacy statement